De keizersnede van Bo

De keizersnede van Bo

Bo had ’s avonds om 8 uur 2 mooie Golden Retriever pups op de wereld gebracht. Daarna was ze de pups gaan verzorgen, maar verdere actie bleef uit. Reden voor de baas om ons ’s avonds om een uur of twaalf te bellen. Er moesten volgens hem nog pups in de dikke buik zitten en hoe lang mocht het duren voor de bevalling weer doorzette? Was er geen spuitje om de weeën op gang te brengen? Tot zijn verbazing werd de eigenaar verzocht om Bo in de auto te zetten en naar onze kliniek te brengen. Aldaar aangekomen zag ik een vrolijk kwispelende hond, niet bepaald doodvermoeid van een lange bevalling. Nu mogen er tussen de geboorte van pups best flinke tussenpozen zitten, de gemiddelde tussenworptijd tussen 2 pups is 45 minuten ! Maar 4 uur zonder enige actie vond ik wel erg lang. Ik had Bo naar de kliniek laten komen omdat daar met een echo te bepalen of er nog pups in de buik zaten en of ze nog leefden. Met een echo kunnen we niet met zekerheid het aantal pups bepalen. We telden 5 pups, maar er zouden er nog 1 of 2 meer in kunnen zitten. Bij de echo was opgevallen dat de hartslag van de pups te traag was. Dan wordt het zaak dat de pups snel ter wereld komen. De combinatie van gegevens: pups met trage hartslag en 5 of meer pups deden me besluiten tot het uitvoeren van een keizersnede. Het alternatief, het toedienen van weeën opwekkende medicijnen ( oxytocine) leek me niet verstandig. Waarschijnlijk waren er door de injectie vlot 1, 2 of 3 pups geboren, maar zeer waarschijnlijk zou de totale bevalling nog lang duren en was de kans op sterfte van enkele pups in de baarmoeder groot. En er was een kans dat er tenslotte toch nog een keizersnede zou moeten worden uitgevoerd als de bevalling ook na het toedienen van weeën opwekkers zou stagneren. Het toedienen van oxytocine moet met beleid gebeuren. Door dit medicijn trekt de baarmoeder sterk samen, met als gewenst effect dat pups worden uitgedreven, maar als ongewenste bijwerking worden de pups minder goed van bloed en dus van zuurstof voorzien door het krachtige samentrekken van de baarmoeder. Bo werd voorbereid voor de ingreep. Afhankelijk van het gedrag van de hond en de wensen van de eigenaar wordt er gekozen uit 2 anesthesie methodes. Bij de eerste wordt de moeder met methadon licht versuft en tegen de pijn verdoofd. Vervolgens wordt er een plaatselijke verdoving in de middellijn van de buik geïnjecteerd. Bij de tweede methode gaat de moeder helemaal onder narcose. In beide gevallen worden ze ondersteund met een infuus en wordt de anesthesie secuur gecontroleerd met bewakingsapparatuur. Een assistente was gearriveerd en kon al snel de eerste pup aanpakken. Hij was erg bleek. Een slecht teken, duidend op een slechte bloedsomloop. Het duurde lang voor hij goed op gang kwam. Met behulp van massage en zuurstof is het gelukkig toch gelukt. Twee andere pups waren ook meer dood dan levend toen ze uit de baarmoeder kwamen. Inmiddels zijn we ruim een week verder en zorgt Bo goed voor haar 8 welvarende pups. Nachtwerk is een zwaar en nadelig aspect van ons werk, maar als alles zo voorspoedig gaat als bij Bo en haar eigenaren is de volgende werkdag ondanks het slaaptekort toch weer prima door te komen door de positieve energie die ons vak geeft.

Daan Kranendonk

Dierenkliniek Putten